ขนหางสีแดงของนกแก้วเบนิน

ความหมายของผลงาน ในประเพณีของเบนิน (Benin) มีเรื่องเล่าที่สืบทอดกันมาเกี่ยวกับที่มาของขนหางสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของนกแก้วแอฟริกันเกรย์ เรื่องเล่าหนึ่งกล่าวว่า ครั้งหนึ่งนกแก้วแอฟริกันเกรย์ได้ยืมขนสีแดงจากนกอีกชนิดหนึ่ง ซึ่งก็คือ Green Fruit Pigeon เพื่อเข้าร่วมงานเทศกาลสำคัญ แต่เมื่อเทศกาลสิ้นสุดลง นกแก้วกลับไม่ได้นำขนเหล่านั้นไปคืน ขนสีแดงสดนั้นจึงยังคงอยู่บนร่างกายของมัน และในเวลาต่อมาก็กลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของนกชนิดนี้ ต่อมา ขนหางสีแดงดังกล่าวได้มีความหมายทางวัฒนธรรมและพิธีกรรมเป็นพิเศษในประเพณีทางศาสนาของเบนิน โดยเคยถูกสวมใส่โดยนักบวชและนักบวชหญิง เพื่อสื่อถึงสถานะ คุณสมบัติ และความเชื่อมโยงกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ บางครั้ง สิ่งที่เรา “ยืมมา” เมื่อมันสะท้อนและสอดคล้องกับชีวิตของเราเป็นเวลานาน เราอาจค่อย ๆ เข้าใจโดยไม่รู้ตัวว่าสิ่งนั้นเป็นของเราเองมาตั้งแต่แรก เสียงที่อยู่ภายในความคิดของเราก็อาจคล้ายกับนกแก้ว ที่คอยพูดซ้ำคำเดิมหรือความคิดเดิมครั้งแล้วครั้งเล่า และเมื่อการทบทวนซ้ำ ๆ เกิดขึ้นมากพอ เราก็อาจเริ่มยอมรับคุณค่าและมุมมองที่เสียงเหล่านั้นส่งต่อมา จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนของเรา หากทุกความเคยชินล้วนเกิดจากการสะสมของการทำซ้ำ เช่นนั้นแล้ว บุคลิก อารมณ์ ความชอบ ความไม่ชอบ หรือแม้แต่การรับรู้ว่า “เราเป็นใคร” อาจล้วนเป็นผลลัพธ์ของสิ่งที่ถูกสะสมทีละชั้นเช่นกัน บางที องค์ประกอบทั้งหมดที่ประกอบกันขึ้นเป็น “ตัวเรา” อาจเป็นสิ่งที่เราหยิบยืมมาจากสภาพแวดล้อมและช่วงเวลาที่เราใช้ชีวิตอยู่ หรือเป็นสิ่งที่เราค่อย ๆ รับเข้ามาและสะสมอย่างต่อเนื่อง แล้วเราจะเป็นเหมือนนกแก้วในเรื่องเล่านั้นหรือไม่—นกแก้วที่ไม่เคยนำขนสีแดงไปคืน และในท้ายที่สุดกลับเข้าใจว่าขนสีแดงที่เคยยืมมานั้น คืออัตลักษณ์ของตัวเองตลอดชีวิต? บางที สิ่งที่เราเรียกว่า “ตัวตน” อาจเป็นเพียงสิ่งต่าง ๆ ที่เราทำซ้ำ ซึมซับ และสะสมมาเป็นเวลานาน จนในที่สุดเราไม่สามารถจำได้อีกแล้วว่า สิ่งเหล่านั้นมีจุดเริ่มต้นมาจากที่ใด