【ดิจิทัล】ภาพวาดผึ้งแบบวาดมือ, แนวธรรมชาติวิทยา, ดาวน์โหลดไฟล์ดิจิทัล

ภาพวาดแนวธรรมชาติวิทยาแบบวาดมือ, ผึ้ง (สกุล Apis), ดาวน์โหลดไฟล์ดิจิทัล (ไม่มีสินค้าจัดส่งทางไปรษณีย์) วาดผึ้งตามการจัดวางตัวอย่างในลิ้นชักพิพิธภัณฑ์ คือมองจากด้านบนตรง ๆ กางปีกให้แบนราบ และจัดขาทั้งหกเป็นคู่ซ้ายขวาอย่างสมมาตร ความสมมาตรนี้เป็นธรรมเนียมของภาพแนวธรรมชาติวิทยา และมีเหตุผลในทางปฏิบัติ เพราะเป็นมุมเดียวที่ทำให้เห็นปีกทั้งสี่ ขาทั้งหก และลายปล้องท้องได้ครบพร้อมกัน ปีกคือส่วนที่ต้องใช้เวลามากที่สุด ผึ้งมีปีกคู่หน้าขนาดใหญ่และปีกคู่หลังขนาดเล็กอย่างละหนึ่งแผ่นในแต่ละข้าง ขณะบิน ปีกคู่หลังจะเกี่ยวกับปีกคู่หน้าด้วยตะขอจิ๋วที่เรียงตามขอบ จึงกระพือเหมือนเป็นปีกแผ่นเดียว เส้นปีกแบ่งเยื่อปีกออกเป็นช่องปิดหรือเซลล์ปีกหลายช่อง และรูปแบบของเซลล์เหล่านี้เป็นหนึ่งในลักษณะที่นักกีฏวิทยาใช้แยกผึ้งแต่ละสกุล ทุกเส้นปีกและทุกช่องจึงถูกวาดไว้อย่างละเอียด พร้อมแต้มสีอำพันจาง ๆ บนเยื่อปีกตรงบริเวณที่รับแสง ส่วนลำตัวเป็นความยากอีกแบบหนึ่ง อกปกคลุมด้วยขนแตกแขนงหนาแน่น ขอบเป็นสีทอง ส่วนกลางเข้มกว่า เมื่อผึ้งมุดเข้าไปในดอกไม้ เกสรจะติดมากับขนเหล่านี้ ท้องเป็นปล้องสีดำสลับทอง และมีขนละเอียดเรียงอยู่ตามขอบของแต่ละปล้อง เพื่อให้ขนดูเป็นเส้นขนจริง ๆ ไม่ใช่เพียงขอบฟุ้งนุ่ม จึงค่อย ๆ ลงเส้นสั้น ๆ ซ้อนกันไปในทิศทางเดียวกัน หัวมีตารวมขนาดใหญ่สองข้าง และมีหนวดยื่นไปด้านหน้าเพื่อรับกลิ่นและคลำทางในรังที่มืด คาร์ล ฟอน ฟริชเป็นผู้ถอดรหัสระบำส่ายท้องของผึ้ง และได้รับรางวัลโนเบลในปี 1973 ผึ้งงานที่กลับจากหาอาหารจะเคลื่อนตัวเป็นรูปเลขแปดบนรวงผึ้ง มุมของช่วงที่วิ่งตรงบอกทิศทางของแหล่งดอกไม้เทียบกับดวงอาทิตย์ ส่วนระยะเวลาของช่วงนั้นบอกระยะทาง ผึ้งงานในฤดูร้อนมีอายุเพียงประมาณห้าถึงหกสัปดาห์ และตลอดชีวิตผลิตน้ำผึ้งได้ราวหนึ่งในสิบสองช้อนชา น้ำผึ้งหนึ่งขวดจึงเป็นผลงานร่วมกันของผึ้งหลายร้อยตัว ภาพนี้ระบุถึงระดับสกุล Apis sp. ไม่ได้เจาะจงชนิดใดชนิดหนึ่ง สมาชิกในสกุลนี้ได้แก่ผึ้งพันธุ์หรือผึ้งตะวันตก (Apis mellifera) ผึ้งโพรง (Apis cerana) ผึ้งหลวง (Apis dorsata) และผึ้งมิ้ม (Apis florea) ในไทยมีทั้งผึ้งพื้นเมืองเหล่านี้และผึ้งพันธุ์ที่เลี้ยงในฟาร์ม โดยเฉพาะในสวนลำไยทางภาคเหนือ ผึ้งพันธุ์อิตาเลียน (Apis mellifera ligustica) ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในคาบสมุทรอิตาลี เป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่เลี้ยงกันแพร่หลายที่สุดในโลก และเป็นจุดเชื่อมโยงที่ชัดที่สุดระหว่างภาพนี้กับอิตาลี บันทึกตัวอย่าง - ชื่อวิทยาศาสตร์: Apis sp. สกุล Apis วงศ์ Apidae; ระบุถึงระดับสกุล - ชื่อสามัญ: ผึ้ง; อังกฤษ honey bee - สมาชิกในสกุล: ผึ้งพันธุ์ (A. mellifera) ผึ้งโพรง (A. cerana) ผึ้งหลวง (A. dorsata) และผึ้งมิ้ม (A. florea) - ผึ้งงาน: เพศเมียที่ไม่สืบพันธุ์ ยาวประมาณ 7–15 มม. แล้วแต่ชนิด; รังหนึ่งมีนางพญาหนึ่งตัว - ตะกร้าเกสร: แอ่งเรียบด้านนอกขาหลัง ล้อมด้วยขนยาว ใช้ลำเลียงเกสรกลับรัง - ตา: ตารวมหนึ่งคู่ และตาเดี่ยวสามดวงบริเวณด้านบนของศีรษะ - ปีก: สองคู่ เชื่อมกันขณะบินด้วยตะขอเล็ก ๆ ที่ขอบปีกคู่หลัง - เหล็กใน: เหล็กในของผึ้งงานมีเงี่ยง จึงมักติดค้างในผิวหนังของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม - การสื่อสาร: ระบำส่ายท้องใช้บอกทิศทางและระยะทางของแหล่งอาหาร - ปริมาณน้ำผึ้ง: ผึ้งงานฤดูร้อนของผึ้งตะวันตกมีอายุประมาณ 5–6 สัปดาห์ และผลิตน้ำผึ้งได้ราวหนึ่งในสิบสองช้อนชาตลอดชีวิต - ผึ้งในไทย: ผึ้งโพรง ผึ้งหลวง และผึ้งมิ้มเป็นผึ้งพื้นเมืองในสกุลเดียวกันนี้ - บทบาท: แมลงผสมเกสรสำคัญของไม้ผล เช่น ลำไย รวมถึงพืชผักหลายชนิด บนผนัง หรือเป็นของขวัญ เหมาะสำหรับแขวนในครัวหรือมุมเก็บอาหารใกล้ขวดน้ำผึ้งและภาพผลไม้ เพื่อเล่าที่มาของอาหารบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ หรือแขวนในห้องทำงานคู่กับภาพด้วงและผีเสื้อ กรอบไม้โอ๊กธรรมชาติหรือกรอบโลหะโทนทองอุ่นจะช่วยขับสีอำพันของลำตัว หากแขวนคู่กับภาพบัมเบิลบี จะได้ชุดเปรียบเทียบผึ้งป่ากับผึ้งเลี้ยง เหมาะเป็นของขวัญสำหรับคนเลี้ยงผึ้ง คนรักสวน คุณครูในวันครู หรือเพื่อนที่เพิ่งย้ายเข้าบ้านที่มีสวน